CONSTANTINI CONSTANZO Blask kamienia – rozmowy z Igorem Mitorajem

IGOR MITORAJ (1944-2014) - Rzeźbiarz

„Blask kamienia” to niezwykle osobista i refleksyjna książka, w której Igor Mitoraj – jeden z najwybitniejszych polskich rzeźbiarzy XX wieku – w rozmowie z Costanzo Costantinim odsłania filozofię swojej sztuki, źródła inspiracji oraz wewnętrzne napięcia, które kształtowały jego twórczość.

Centralnym motywem książki jest kamień – materiał, który dla Mitoraja nie był jedynie tworzywem, lecz partnerem w dialogu. Artysta podkreśla, że marmur z Pietrasanty, w którym pracował od lat 80., nosi w sobie pamięć epok i dłonie dawnych mistrzów. Jego rzeźby, często przedstawiające fragmentaryczne, „okaleczone” ciała, są próbą uchwycenia piękna nieidealnego, naznaczonego czasem i kruchością ludzkiego losu. Ten motyw ułomności, świadomego pęknięcia, staje się w rozmowach kluczem do zrozumienia jego estetyki – piękna, które nie potrzebuje doskonałości, by poruszać.

Książka odsłania również duchową i kulturową tożsamość Mitoraja. Choć wychował się w Polsce, jego artystyczne dojrzewanie przebiegało w Paryżu, a ostatecznym domem stała się Pietrasanta – miejsce, gdzie tradycja renesansowych pracowni spotyka się z nowoczesną rzeźbą. Mitoraj mówi o tym z wyraźną czułością, podkreślając, że sztuka jest dla niego nieustanną podróżą między kulturami i epokami.

„Blask kamienia” to także zapis intymnego spojrzenia na proces twórczy. Mitoraj opowiada o samotności pracy, o fizycznym wysiłku związanym z rzeźbieniem marmuru, o momentach zwątpienia i o chwilach, gdy forma „wyłania się” z kamienia niemal sama. W rozmowach pobrzmiewa przekonanie, że sztuka jest aktem cierpliwości, pokory i dialogu z materią – a jednocześnie próbą dotknięcia czegoś ponadczasowego.

W efekcie książka staje się nie tylko zapisem rozmów, lecz także manifestem artystycznym. Mitoraj odsłania w niej swoją wrażliwość, filozofię piękna oraz głęboką potrzebę obcowania z tradycją. To lektura, która pozwala zrozumieć, dlaczego jego rzeźby – stojące dziś przed British Museum, La Scalą czy w Ogrodach Boboli – tak silnie oddziałują na odbiorców: są bowiem świadectwem spotkania człowieka z materią, czasu z pamięcią, kruchości z monumentalnością.